Het glutentestament #1 De diagnose

Zoals ik maandag al schreef zou ik vandaag iets uitgebreider vertellen over de diagnose die ik vrijdag van de dokter heb gekregen. 

Zaterdag 10 februari 2017

Momenteel zit mijn hoofd vol met vragen, verwachtingen en allerlei dingen waardoor ik niet meer kan slapen op deze vroege morgen. Ik heb besloten om dit even van mij af te schrijven in dit bericht. Op moment van schrijven heb ik gisteren de uitslag van een bloedonderzoek gehad, waar ik afgelopen maandag over schreef. Ik heb coeliakie. Beter bekend als glutenintolerantie. Vandaag deel ik mijn allereerste reactie op de diagnose.

Het verhaal begint op maandag 6 februari. Maar eigenlijk al veel eerder. Ik besloot om naar de huisarts te gaan in verband met darmklachten. Ik was er zelf al een tijd vanuit gegaan dat ik PDS had, het Prikkelbare darm syndroom. Dit was ook wat de huisarts dacht, maar vooruit, voor de zekerheid even een bloedtest op coeliakie. Voor het weekend zou de uitslag al binnen zijn.

Vrijdagmiddag, 10 februari 2017. Ik had net een dagje les gegeven, wat best wel goed gegaan was, tegen alle verwachtingen in, want ik was die morgen met knallende hoofdpijn opgestaan. Ik had ’s middags een gesprek met mijn schoolopleider, we hadden het onder andere over mijn (soms vage) lichamelijke klachten waardoor het lesgeven mij vaak erg zwaar viel. Ik wist de uitslag van het bloedonderzoek, wat ik de maandag ervoor had gehad, nog niet, dus viel er nog niet zoveel te verklaren. Omdat PDS ook voor een deel met je psyche heeft te maken (stress is een killer) uitte mijn begeleider zijn zorgen hierover. Dat begreep ik wel een beetje, maar ja, ik wist zelf ook niet waar het nou eigenlijk vandaan kwam.

Na het gesprek liep ik terug naar de personeelskamer en stopte mijn spullen in de kluis. Ik besloot om voor ik naar huis te gaan even naar de huisarts te bellen, anders zou het misschien te laat worden als ik pas belde als ik thuis was.

De assistente keek voor mij of de uitslag binnen was en dat was zo. Ze zei: ‘Je hebt inderdaad coeliakie.’ Ik was stomverbaasd, vooral omdat zowel de huisarts als ik er eigenlijk vanuit waren gegaan dat het PDS was. Ik liet mijn telefoon bijna uit mijn handen vallen en vroeg toen: ‘Echt?’ Het antwoord was helder: ‘Ja, overduidelijk.’ Compleet overdonderd heb ik eerst mijn moeder gebeld en toen terug gebeld voor een verwijzing naar een diëtist. Want het heeft vergaande gevolgen voor je eetpatroon.

Erna heb ik eerst mijn broer geappt. Hij lijdt al jaren aan CVS (chronische-vermoeidheidssyndroom), heeft een keer een bloedtest gehad voor coeliakie maar die was negatief. Nu zijn die testen met enige regelmaat vals negatief en kan er ook verder onderzoek gedaan worden (biopsie). Dat wilde de arts waar mijn broer heen ging toen niet. Coeliakie kwam tenslotte niet voor in onze familie. Blijkbaar dus wel.

Vervolgens begon het echt tot mij door te dringen. In mijn hoofd stelde ik een lijst op van dingen die ik lekker vond en niet meer mocht eten. Wafels, paprika Pringles, stroopkoeken, croissantjes, taart, brood (hoewel ik dat nooit echt lekker heb gevonden), frikandellen, kroketten, mexicano’s (en alle gefrituurde hapjes), verschillende soorten ijs, salades en nog zoveel dingen meer. Daar werd ik toch wel een beetje verdrietig van. Ik zal altijd op moeten letten met eten. Altijd aangeven dat ik geen gluten mag en dat de dingen die ik eet ook gescheiden moeten worden van het eten van anderen. Ik moet mijn eigen boter- en belegpotjes. Een eigen kastje in de keuken en vaak mijn eten apart klaarmaken.

Maar naast het verdriet om al die dingen die niet meer mogen, begin ik in de mogelijkheden te denken. Hoe lang dit al speelt weet ik niet. Een jaar of vijf, zes. Misschien zelfs langer. Ik was vroeger al vaak en veel moe, regelmatig niet lekker, veel hoofdpijn en dat soort dingen. Zoals ik al schreef, vage lichamelijke klachten. En nu was er een antwoord. Jaren heb ik mezelf voorgehouden dat ik me niet zo moest aanstellen. Er waren tenslotte mensen die het veel zwaarder hadden dan ik. Mijn broer met CVS, een vriendin met kanker, Mensen met de ziekte van Lyme, diabetes, fibromyalgie, migraine en er dan al niet in mijn omgeving voorkomt. In mijn hoofd was het een continue strijd tussen wat ik voelde en dacht. Ik voelde me beroerd, maar dacht: ‘ik mag me niet aanstellen.’ En nu is gebleken dat ik me helemaal niet aanstelde. Er was wel degelijk iets aan de hand. Naast dat dat officieel is vastgesteld, kan er nu ook iets veranderen. Nu ik glutenvrij ga eten, kan mijn darmwand zich weer herstellen en kan ik voedingsstoffen weer beter opnemen. Mijn conditie en weerstand zullen er op vooruit gaan en kom ik in de toekomst niet meer uitgeput uit mijn werk, tot niks meer in staat.

Toen ik eenmaal thuis uit mijn werk kwam, heb ik met mijn vader een stuk gewandeld. En echt waar, niemand ter wereld kan mij zo goed opvrolijken als mijn vader. We hadden het over de cruesli die ik de week ervoor had gekocht. Ik had maandag gemerkt dat mijn vader af en toe een handje cruesli nam en ik deed toen alsof ik het heel erg vond. Het was tenslotte cruesli die door mij gekocht was. Dus zei mijn vader: ‘Wat doen we nu met die cruesli?’ Ik haalde mijn schouders op en hij vervolgde: ‘Mag ik in je glutentestament?’

3 gedachten over “Het glutentestament #1 De diagnose”

  1. Aah jeetje wat een naar bericht om te krijgen (of positief nav de rare klachten).
    Mijn opa heeft inderdaad ook sinds een paar jaar glutenallergie. En mijn oma maakt alles speciaal voor hem, bakt brood, taartjes en andere lekkere dingen. Vaak merken we helemaal niet dat het glutenvrij is. Dus ik denk dat dat wel weer heel erg leuk kan zijn, allemaal nieuwe recepten testen etc.
    Succes met alles uitzoeken en sterkte met het missen van al die lekkere dingen (maar wie weet vind je goede vervangers/vervangrecepten 🙂 )

    1. Dank je voor je reactie. En inderdaad, het is wel leuk om nieuwe recepten te proberen, daar heb ik nu ook meer energie voor 🙂
      Het is wel lastig op ‘evenementen’, bijvoorbeeld zaterdag, toen stond ik met mijn kaartenkraam op de winterfair van mijn kerk… om me heen de heerlijkste geuren van patat, snacks en soep. En ik mocht niks. Maar dar overleef je ook wel weer. M’n gezondheid gaat gewoon voor! Bovendien ben ik al twee kilo afgevallen (ik wilde al tijden 5kg kwijt) omdat ik minder snel snoep 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *