Het glutentestament #2 Bijna 3 maanden glutenvrij

Een tijd geleden schreef ik een stuk over de diagnosie coeliakie. Vandaag is het bijna 3 maanden geleden dat het vonnis werd uitgesproken (:P) en ik wil je graag vertellen hoe het nu met mij gaat. Natuurlijk kan je in de weeklies wel het een en ander lezen, maar hier vertel ik je graag meer. 

Een paar dagen nadat ik was begonnen met glutenvrij eten begon ik de verschillen al te merken. Ik had meer energie, was minder depressief en het duidelijkst merkbare verschil: ik had geen buikpijn meer. Maar, helaas kwam dat na een paar weken wel weer terug. Niet zo erg als eerst, maar het zag nog steeds niet helemaal goed. Toen ben ik, op aanraden van de diëtist, een paar dagen lactosevrij gaan eten. En nu ik zowel glutenvrij en (zo goed als) lactosevrij eet, gaat het met mijn buik heel erg goed!

Ook met mijn gewrichten gaat het een stuk beter. Ik had vaak last van mijn knieën, ellebogen en (vooral) mijn vingers. Het deed vaak pijn, maar trok na een paar uur ook weer weg. Sinds ik glutenvrij eet, heb ik hier geen last meer van gehad.

Qua conditie merk ik ook dat ik vooruit ga. Zwom ik eerst met moeite 30 baantjes in het zwembad, nu heb ik vaak genoeg energie en kracht om het dubbele aantal te zwemmen. Ook kan ik harder fietsen en kom niet meteen buiten adem op het station aan.

Wat energie betreft ben ik nog niet tevreden. Ik merk wel dat het vooruit gaat, ik word niet meer ’s morgens wakker met het idee dat ik nog wel een hele nacht kan slapen, maar ik ben nog wel snel moe, ik moet echt niet teveel dingen tegelijk plannen. Gelukkig klopt het wel, als je snapt wat ik bedoel. Het kan meer dan een jaar duren voordat mijn darmwand is hersteld en ik dus alle voedingsstoffen weer goed kan opnemen. En veel mensen met coeliakie hebben aangegeven dat de klacht waar ze het langst last van bleven houden vermoeidheid was. Er is dus nog genoeg hoop! En het gaat al wel een stuk beter dan vroeger hoor, maar ik hoop dat er nog meer verbetering komt.

In mijn omgeving kwamen er wisselende reacties. Sommige mensen begrepen precies waar ik het over had, terwijl anderen dachten dat ik gewoon ‘hip’ wilde zijn. Alsjeblieft… ik ga echt niet vrijwillig al dat droge brood eten ;-). Wat ik lastig vind zijn mensen die het voor de helft begrijpen. Dat klinkt misschien gek, maar ik zal het proberen uit te leggen. Sommigen van mijn collega’s bijvoorbeeld, zij denken dat ik best af en toe een speculaasje kan eten, die in de personeelskamer op de tafel staan. Ze blijven ze dan ook aanbieden aan mij. Een collega zei pas tegen mij: ‘O ja, jij hebt gevoelige darmen hè?’ Maar dat klopt niet. Mijn darmen zijn niet gevoelig, mijn darmen gaan kapot van gluten. Ik moet mezelf dan altijd heel erg inhouden om een lecture af te steken over wat coeliakie is. Ik heb namelijk geen zin om betweterig te zijn.

Toen ik net de diagnose had gekregen, wilde ik eigenlijk graag weten hoe ik reageer als ik gluten binnenkrijg en hoe gevoelig ik zou zijn voor kruisbesmetting (dat er per ongeluk gluten op mijn eten komen, door bijvoorbeeld met een lepel in een pan glutenvrije spaghetti te roeren waar je ook mee geroerd heb in een niet-glutenvrije pan spaghetti). Ik was van plan om in de zomervakantie een dag te prikken dat ik het ging uitproberen. Maar ik heb besloten om dat niet te doen. Niet expres in ieder geval. Want ik heb gelezen dat, ook al reageer je niet heftig, of zelfs helemaal niet op kruisbesmetting, het nog steeds je darmen beschadigd. En dat is een risico wat ik gewoon niet wil nemen.

Mijn vader heeft de cruesli inmiddels opgegeten trouwens… en hij staat ook een beetje in mijn glutenvrije testament, want soms geef ik weleens wat van mijn eten aan hem, vooral om daarmee te demonstreren dat het écht niet lekker is en dat hij maar dankbaar moet zijn dat hij elke dag lekkere boterhammen mag eten!

Liefs,

Mirjam

Eén gedachte over “Het glutentestament #2 Bijna 3 maanden glutenvrij”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *