The heart of teaching #2 Our Father

Er zijn weleens dagen dat ik me afvraag waarom ik docent ben geworden. Maar dan zijn er weer van die gouden momenten die plotseling weer zin geven aan het onderwijsbestaan. En sommige van die momenten deel ik graag met je, zodat jij ook een beetje mee kunt genieten. We zijn al weer even onderweg in het nieuwe schooljaar, maar vandaag heb ik nog een berichtje over het afscheid van het afgelopen jaar!

Als ik er aan denk krijg ik weer een brok in m’n keel. Ik zie ze nog zitten. Te trappelen om naar buiten te gaan, om definitief afscheid te namen van Engels. In ieder geval voor dit schooljaar. Ook in deze klas heb ik mijn afscheidsspeech gegeven, over goodbye en wat het eigenlijk betekent. In gedachten ga ik terug naar die warme donderdag in augustus 2016 toen ik deze kinderen ontmoette. Gespannen gezichten, flesjes op tafel. Smekende blikken die zeiden: mevrouw, één slokje alstublieft. Een zucht van opluchting, deze mevrouw is zo streng nog niet (wat precies het probleem is van deze mevrouw). Ik slik. Ik moet niet sentimenteel gaan worden, het was echt niet altijd rozengeur en maneschijn.

‘Oké, als we gebeden hebben, mogen jullie rustig gaan.’ Ze vouwen hun handen. Een enkeling werp ik een strenge blik toe die zoveel zeggen wil als Dat is niet de juiste bidhouding. Natuurlijk zijn er altijd bij die expres hun ogen openhouden. Gewoon, omdat ze willen dat je even naar ze kijkt.

Dan begin ik te bidden: ‘Our Father in heaven…’ Ik ben nog niet eens klaar met de eerste regel van het Onze Vader of ik hoor een andere stem die hetzelfde zegt als ik. Het worden er al snel twee, drie en al snel klinkt uit alle monden: ‘For Yours is the Kingdom, the power and the glory. Forever and ever.’ Ik wacht heel even, als ik amen zeg is het magische moment voorbij en weet ik zeker dat ik moet huilen. Maar wat maakt dat uit?! Het is mooi, prachtig en de kinderen mogen het weten ook.

Na het ‘amen’ blijft het even stil, dan staat iedereen op. Het is over, het schooljaar ten einde. Maar de herinnering blijft.

Liefs,

Mirjam

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *